Ook een eigen babysite? kijkonzebaby.nl
EMANUELLE

dagboek

23 mei 2011 - Deze week een jaar geleden: de geboorte!

Een terugblik...
23 mei 2010 om 23.03u is het zover: Emanuelle wordt geboren!
De bevalling verloopt vlot en voorspoedig en we zijn ontzettend opgelucht wanneer we gehuil horen als ons meisje wordt geboren. Ook is er gelukkig totaal geen paniek en mag Emanuelle heerlijk op mama's buik liggen.
We genieten van ons prachtige meisje.
Wat is ze lief en mooi! Wanneer de arts haar onderzoekt is hij erg verrast hoe goed ze het doet. Ze krijgt twee 10-en als apgar-score!
Daarna mag Emanuelle weer bij mama op haar buik liggen! Wat zijn we ontzettend blij en dolgelukkig met dit meisje!
Opgelucht bellen we rond één uur familieleden. Iedereen is blij voor ons! Dan wordt het tijd om Emanuelle lekker in haar bedje te stoppen. Papa duwt samen met de arts Emanuelle naar de afd. Neonathologie Medium Care. Daar drinkt Emanuelle even later al zelfstandig uit de fles! Mama en papa komen later samen nog even kijken en gaan dan met een heel gelukkig gevoel hun bed in! Wát een geschenk!!

De eerst week van Emauelle haar leven was een geweldige week. Emanuelle doet het naar omstandigheden erg goed en wij zitten helemaal op een rose wolk! De eerste dag komen Ralph, oma, tante Alie en Iem&Ar op bezoek en 's avonds lies&Henri. Daarna moet Chris helaas weer thuis slapen maar Hanneke mag nog 2 nachtjes blijven. De 2e dag komen Jan&Jacq hun nichtje bewonderen en op die dag krijgt Emanuelle ook een sonde omdat ze nu meer voeding moet krijgen en dit waarschijnlijk niet allemaal gaat lukken met het flesje. Woensdagochtend kwamen opa en oma Oosterhof op bezoek. 's Middags moest Emanuelle geprikt worden en dat lukte niet goed(ze had teveel vetkussentjes), dat was heel naar. Uiteindelijk kreeg ze een lijntje in haar naveltje. 's Avonds moet ook mama naar huis en we vonden het heel moeilijk om ons meisje achter te laten.
Thuis was er heel veel post en bloemen, dat was fijn. Donderdags aan eind vd ochtend weer naar haar toe gegaan en zijn we extra lang gebleven!
En 's avonds gingen we weer(met Iem&Arjen). Vrijdags oma en iem weer mee en krijgt Emanuelle een webcam bij haar bedje! Nu kunnen we haar thuis ook zien en dat is superfijn! Als we thuis zien dat ze lekker ligt te slapen dan zijn wij ook wat geruster. De computer staat dus continu aan bij ons én bij de familie. Ze heeft echt trouwe fans! Zaterdags krijgt Emanuelle van Iem een schattig naamarmbandje! We 'kangaroeen' elke avond met Emanuelle: lekker met haar blote lijfje tegen onze blote borst. Schijnt goed te zijn voor de binding. Wij vonden het heerlijk en ook Emanuelle valt altijd heerlijk ontspannen op onze borst in slaap! Zondags kwamen Jan&Jacq weer op bezoek.
Wat een héérlijke week was dit; ons eerste weekje met Emanuelle!

Reageer  

21 mei 2011 - Geboortedag!

Lieve allemaal,
Aankomende maandag (23 mei) is de geboortedag van Emanuelle. Wij willen op die dag vieren dat Emanuelle geboren werd en in ons leven kwam!
Iedereen die dit met ons mee wil vieren is van harte welkom(sms/mail dan alleen even hoe laat je komt)!

Reageer  

15 mei 2011 - Herdenkingsdienst WKZ

Emanuelle Oosterhof” Daar klonk haar naam. Daar waar iedereen haar (nog steeds)lijkt te kennen. Daar waar ons meisje het levenslicht zag en waar ze de grootste tijd van haar leven is geweest. Daar waar we zoveel bij haar zijn geweest. Daar in het WKZ klonk weer haar naam, nu tijdens een herdenkingsdienst.
We stonden op, liepen diep ontroert naar voren en staken een kaarsje aan. Net als al die andere ouders die ook hun kind verloren in de 2e helft van 2010.
Een groot gevoel van verbondenheid was er in die zaal. Helemaal toen we allemaal snikkend in één grote kring rondom die vele kaarsjes stonden. Veel te veel kaarsjes. Zoveel verdriet.

“Tranen zijn hier welkom” zei de spreekster. En zo voelde dat ook. En dat was fijn.
Hier hoefde je niet weg te lopen voor je verdriet, niet snel je trucjes er weer bij te halen om de emoties niet boven te laten komen. Hier mocht het, hier was het eerder vreemd als je niet huilde, dan andersom.

Wat voelde Emanuelle weer dichtbij. Alle koosnaampjes die ik altijd gebruikte klonken door mijn hoofd. Door mijn tranen heen keek ik naar buiten en zag het gras. Het gras waar we met ons meisje op hadden gezeten.. Een enorm gevoel van heimwee naar toen komt over me heen en tegelijkertijd voel ik hoe ontzettend onbeschrijfbaar veel ik van d’r hou.
Mijn hart stroomt over en tranen van liefde rollen over mijn wangen.

Ik heb je lief, zeg ik
en ik wijs naar mijn hart
want daar heb ik je lief.

Ik heb je lief, zeg ik
en ik wijs naar mjin tenen
want daar komt het vandaan.

En de regenboog,
daar wijs ik naar
want zoveel kleuren heb ik je lief.

Ik heb je lief,
alle zandkorrels onder mijn voeten,
zoveel.


Mooie woorden worden gesproken. Woorden over de indruk die onze kinderen hebben achtergelaten. Over dat ze nooit vergeten zullen worden.
Er klinken ook woorden die veel herkenning oproepen. Bv over dat je misschien van jezelf geschrokken bent nu blijkt dat je nog steeds kunt lachen en kunt genieten. Maar dat je daar niet van hoeft te schrikken of je schuldig over hoeft te voelen, want dat dat heel normaal is.
En over troost: dat het zo belangrijk is dat je ruimte krijgt om je te kunnen uiten in woorden of gebaren. En ook om het samen te delen en met elkaar mee te leven.
Mensen om je heen voelen zich soms zo machteloos, weten niet wat ze moeten doen om je te troosten, om je verdriet weg te nemen. Maar troost is niet het wegnemen van verdriet(dat kan niet), maar het erkennen en herkennen van het verdriet, zodat je je niet zo alleen voelt in je verdriet. (Verdriet geeft vaak het gevoel van eenzaamheid.)
Troost betekent: elkaar zachtheid en warmte aanbieden.
Ja, dat laatste vond ik zo treffend geformuleerd!
Ik had het diezelfde ochtend nog mogen ervaren in de supermarkt toen iemand -die me eigenlijk helemaal niet goed kent (en die volgens mij al afgerekend had)- me speciaal had opgezocht om iets heel vriendelijks tegen me te zeggen en me te vragen hoe het me is. En als ik dan tranen in haar ogen zie, wanneer ik haar vraag beantwoord, dan ontroert mij dat echt enorm. Niet dat ik het fijn vind om haar te zien huilen, natuurlijk niet. Maar die betrokkenheid en warmte die daaruit naar voren komt, dat geeft je zó’n gevoel van verbondenheid! Dat doet je zó goed!

Na de bijeenkomst ontmoeten we ook nog de ouders van Emanuelle’s ‘vriendje’. Een jongetje ook met het syndroom van Down, die ook in Amersfoort lag toen Emanuelle daar ook was. De zuster die die dag voor hem zorgde kwam eens een keer met hem op de arm onze kamer binnen gelopen. Zó schattig gezicht was dat joh, twee van die kleine lieve downtjes. Vanaf dat moment noemden we hem haar ‘vriendje’. Een maand na het overlijden van Emanuelle hoorden we dat hij ook overleden was. Schokkend vonden we dat. We dachten dat hij een gezond downtje was...
En nu hebben we gisteren dus zijn ouders ontmoet. Heel bijzonder was dat!

Met moeite, maar ook vermoeid, verlieten we uiteindelijk het voor ons zo bekende en betekenisvolle WKZ. Zo’n vertrouwde plek, waar we zoveel bijzondere, waardevolle momenten hebben meegemaakt. Daar waar een heel bijzonder stukje van ons leven, van ons hart ligt. Daar waar ons meisje was.

Reageer   Reacties bekijkenReacties verbergen   Er zijn nu 2 reacties.

3 mei 2011 -

3 mei. Over een paar weken is het al weer een jaar geleden dat ze geboren werd. 23 mei 2010. Ik ben ontzettend slecht in het onthouden van data(moet serieus echt even nadenken over bv de datum van onze trouwdag), maar deze zal ik nooit vergeten. Een van de mooiste dagen van mijn/ons leven. Op die dag kregen wij zo'n ontzettend mooi en vooral bijzonder cadeau van God: onze dochter. Wat had ik er tegenop gezien in de zwangerschap, maar wat was het een feest: ze was geboren, en... leefde!!! En daarbij was ze liever en mooier dan ik ooit had kunnen bedenken!! Zó'n dapper schatje!! Als ik de foto's van de bevalling bekijk dan voel ik weer die blijdschap, die opluchting, die verliefdheid op m'n meisje... Wat een geweldig moment!
Wat gingen we die avond heerlijk slapen. Voldaan, trots, opgelucht en blij. Heel erg blij.
Alle zorgen leken van de aardbodem te zijn verdwenen. Terwijl ze er degelijk nog waren. Wij voelden er op dat moment even helemaal niks meer van. We zaten echt even op een rose wolk!

En dat gevoel heeft zich doorgezet. Ondanks dat er in de loop van haar leven steeds meer zorgen en spanningen bij kwamen. Maar we bleven op of verdwenen soms misschien wel helemaal in die wolk. Die wolk die rose gekleurd werd door ons lieve bijzondere mooie meisje Emanuelle.


23 mei gaan we daarom vieren.
Vieren dat Emanuelle op die dag in ons leven kwam!

Reageer   Reacties bekijkenReacties verbergen   Er zijn nu 2 reacties.

20 april 2011 -

Soms zijn er dagen dat ik door van alles en nog wat wordt afgeleid, dat ik opga ik mijn werk of dat ik ontzettend kan genieten van Ralph. Dat ik ook weer geniet van leuke dingen doen. Dat ik zonder dat ik haar een minuut vergeet toch weer bezig kan gaan met andere dingen. Ik voel me op die dagen vrolijker en dat is prettig. De andere kant is dat Emanuelle dan ook weer verder van me af staat.

Maar soms zijn er ook van die dagen dat ze weer even hééél dichtbij is. Zo'n dag als vandaag. Eigenlijk begon het gisteravond al. Tijdens het concert van Sela, wanneer er gezongen wordt over Jezus(Immanuel) die de dood overwonnen heeft, over God die troost wanneer het donker is in je leven Dan is Emanuelle ook zó (in mijn hoofd) aanwezig! En dit werd nog sterker toen wij in de pauze een verpleegkundige van het WKZ tegen kwamen! Wat keken we vreemd op om elkaar hier te zien! Het duurde even voordat we elkaar konden plaatsen maar toen het kwartje gevallen was voelde het zó bijzonder! Want zij hoorde bij het leventje van Emanuelle en met haar kwam dat weer even héél dichtbij!!
En toen liep ik vanmorgen in het ziekenhuis. Alleen. En dan is het alsof alles nog meer binnen komt. De geur, de sfeer, de openslaande deuren, de piepjes, de gebruikte termen. Alles doet me aan Emanuelle denken. Het is nu bijna een jaar geleden dat we dagelijks in het ziekenhuis kwamen. Als je er weer loopt voelt het als de dag van gisteren.
Ik voel een drang opkomen om er te blijven, om dat dichtbij-gevoel te kunnen vasthouden. Maar tegelijkertijd voel ik m'n ogen prikken en m'n keel dik worden.
Waar doe ik goed aan? vraag ik mezelf af. Ik besluit toch maar het ziekenhuis uit te lopen, op zoek naar afleiding, die ik uiteindelijk maar deels vind.

Is dit het zoals 'mijn leven zonder Emanuelle' zal zijn?
Dat je je soms zo dichtbij haar voelt, zó dichtbij, maar nét niet dicht genoeg om haar te kunnen grijpen?
En dat je dan alleen nog maar met lege handen kan weglopen....?

Ja, ben bang dat dit het is. Dat het zo zal zijn, de rest van mijn leven.

Tótdat... totdat de Here Jezus terugkomt.


Als mijn hart niet ontwaakt
uit de nacht van verdriet;
en de zon niet meer schijnt
ik het daglicht niet zie;
als het donker in mij blijft
ziet U mij dan Vader;
kom mij toch te hulp!

Wat mijn hart ook bezwaart,
welke pijn ik nog voel;
door de kracht van het kruis
heeft zelfs lijden een doel.
Kom ik eindelijk thuis
om bij Jezus te zijn,
die stierf voor mijn zonde,
maar ook voor mijn pijn.

Sela

Reageer   Reacties bekijkenReacties verbergen   Er zijn nu 2 reacties.

16 april 2011 -

Afgelopen tijd veel met lotgenoten gesproken. Mensen van binnen en buiten het dorp. Sommige mensen kenden we van gezicht, van het verhaal van hun kind of kenden we helemaal niet. Maar wat heb je al snel connectie. Zodra we beginnen over onze kinderen (en dat is meestal 1 minuut na binnenkomst) zitten we op dezelfde golflengte. Je voelt elkaar precies aan. Elke keer vliegt de tijd voorbij want er is zoveel te bespreken, zoveel te delen. Ook al is het verhaal van onze kinderen soms heel erg verschillend, er is ook zó veel gelijk!!
Wat is het heerlijk om de hele avond over Emanuelle te praten zonder dat je je daar bezwaard over hoeft te voelen. Zonder dat je bang hoeft te zijn dat je verhaal misschien erg aangrijpend is voor de ander. Aangegrepen zijn we al door ons eigen verhaal en het voelt of je daar al een grens in hebt bereikt. Wat gelukkig weer niet het geval is in je gevoel van inleving en liefde. Want ondanks dat we de meeste overleden kinderen niet(persoonlijk) gekend hebben, ga je al heel snel iets bijzonders voor ze voelen. Stuk voor stuk zijn het héle, héle bijzondere kinderen geweest. Met een hele bijzondere levenstaak.
We praten over wat onze kinderen hier op aarde allemaal hebben meegemaakt en fantaseren over wat ze nu aan het doen zijn. Bijzonder om dan samen te bedenken dat onze kinderen elkaar al kennen! Heel bijzonder om dit soort gesprekken te voeren.
Ook gisteren hadden we het er nog over hoe de ontmoeting straks, als wij ook in de hemel komen, zal zijn. Ik denk dan altijd aan hoe dat beschreven is in het boek Deathline. Zó mooi:

Finney liet zijn ogen over de menigte glijden en zag de lachende gezichten van oude vrienden. Wat zagen ze er sterk en gezond uit! Bruisend! Maar nu zocht hij nog maar naar één gezicht. En daar, eindelijk, helemaal achteraan, met precies dezelfde brede grijns als haar vader, stond degene die hij zocht. Ze was opzettelijk niet naar hem toe komen rennen, zodat ze ten volle kon genieten van zijn ingespannen zoektocht en van het moment van herkenning.
“Jenny!” Finney schreeuwde haar naam en tegen de tijd dat de echo van die schreeuw terugkaatste, balandde ze in zijn armen, armen die er tien lange jaren wanhopig naar verlangd hadden om haar vast te houden. “Papa! Ik heb op je gewacht.” “O Jenny, mijn Jenny”.
Finny omhelsde haar en huilde, op de heerlijke manier waarop je huilt als je iemand na vele, vele jaren weer ziet. Hij draaide haar in het rond en danste met haar en lachte. Hoewel ze hier op de een of andere manier ouder leek dan toen ze stierf, was ze nog even jong van geest en op dat ogenblik wist hij dat ze de eigenschappen waar hij zo van gehouden had, altijd zou behouden. Ze lieten hun tranen de vrije loop. Toen ze elkaar aankeken lachten ze om elkaars tranen en het hele welkomscomité lachte met hen mee.
Terwijl hij dolgelukkig met haar in het rond zwierde, ving hij een glimp op van de mensen op het welkomstfeest en van Degene, voor wie ze allemaal gebogen hadden. Hij leek nog het meest van de feestvreugde te genieten. Geen wonder, want hij was de schepper van de feestvreugde. Hij genoot als Schepper van het gezin en de vriendschap, van deze uitbundige familievreugde.


Zó mooi dit. En dan te bedenken dat het straks nóg mooier zal zijn, als Gód de regisseur is...!!! Wat een heerlijk idee dat ons dit nog te wachten staat; oh dat eerste moment dat we haar weer zullen zien... en dat we haar dan in onze armen nemen om dr nóóit nooit meer los te laten!!
Voor altijd bij elkaar volmaakt gelukkig bij God!!
Kan je iets mooiers bedenken dan dat?!

Reageer   Reacties bekijkenReacties verbergen   Er is nu 1 reactie.

vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 volgende